Bismillahirrahmanirrahim

Ali bin Ebi Talib’in (a.s) babası Ebutalib, ve annesi Fatime binti Esed’dir. İslam Peygamberi Hz. Muhammed bin Abdullah’ın (s.a.a) amcasının oğlu, damadı, Hz. Fatıma’nın (s.a) eşi, Şiaların on bir İmamının (a.s) ced ve babalarıdır.

Şia tarihçileri ve çok sayıda Ehlisünnet âliminin söylediğine göre Kâbe’nin içinde dünyaya gelmiş ve anne ile baba tarafından Haşimi olan ilk kimsedir. Hz. Muhammed'e (s.a.a) ilk iman eden kişidir. Şia’nın görüşüne göre Allah’ın emri ve Hz. Peygamber’in (s.a.a) tasrihi ile Allah Resulü’nün (s.a.a) kendisinden hemen sonraki halifesidir.

Onun hakkında birçok fazilet saymışlardır. Kureyş’in, Hz. Peygamber’i (s.a.a) öldürmeğe kastettiği zaman o, düşmanların aldanması için Hz. Peygamber’in (s.a.a) yatağına yatmış ve bu yolla Hz. Peygamber (s.a.a) gizlice hicret etmiştir. Hz. Peygamber (s.a.a), kendi kardeşlik akdini Hz. Ali (a.s) ile okumuştur.

Şehadeti

İmam Ali (a.s) hicri kırkıncı yılında Ramazan ayının on dokuzunda sabaha doğru Abdurrahman İbn Mülcem Muradi tarafından namaz kıldığı sırada saldırıya uğrayarak yaralandı ve Ramazan ayının yirmi birinde şehit oldu.

Emirü’l-Müminin İmam Ali (a.s) hicri kameri 40. yılda şehadete ulaştı ve vasiyeti gereğince gizlice defn edildi. İmam Ali’nin (a.s) kabrinin gizli kalması yaklaşık olarak bir asır devam etti. Hz. Ali’nin (a.s) kabrinin gizli kalması için vasiyet etmesinin nedeni, Havariç ve Münafıkların naaşını kabirden çıkararak ona saygısızlıkta bulunacaklarından çekiniyor olmasından dolayıdır.[1]

Emevilerin güç olarak zayıflamasından sonra, o hazretin kabr-i şeriflerinin gizli kalma sebebi ortadan kalkmış oldu ve onun kabrinin bulunduğu yerin açıklanması için ortam oluştu. İmam Ali’nin (a.s) kabrinin yerini yalnızca çocukları ve has yarenleri bilmekteydi. İmam Cafer-i Sadık (a.s) Abbasi halifelerinden Mansur’un zamanında hicrî 135. Yılda ilk kez Hz. Ali’nin (a.s) kabri şeriflerinin yerini açıklayarak Necef’teki kabrin yerini göstermiştir.[2]

---------------

[1]- Meclisi, c. 42, s. 338; Kutbu Ravendi, el-Haraicu ve’l Ceraih, c. 1, s. 234; Mufid, İrşad, c. 1, s. 10.

[2]- Mufid, İrşad, s. 13.