Hz. Fatıma’tuz-Zehra (s.a) (Arapça: فاطمة الزهراء) (Hicretten önce 8 veya 13, Mekke / Hicri 11, Medine) babası İslam Peygamberi Hz. Muhammed (s.a.a) ve annesi Hz. Hatice’dir (s.a). Hz. Fatıma (s.a), Hz. İmam Ali’nin (a.s) eşi ve Hz. Hasan (a.s) ile Hz. Hüseyin'nin (a.s) annesidir.

Doğumu:

Tarihçiler, Hz. Fatıma'nın (s.a) doğum tarihi hakkında ihtilâf etmişlerdir. Fakat şia Mezhebi tarihçileri arasında meşhur olan görüş, Hz. Fatıma'nın (s.a) bisetin beşinci senesinin cemaziyülâhır ayının yirminci günü dünyaya geldiği yönündedir. Başka tarihçiler ise, bisetten beş yıl önce doğduğunu söylemişlerdir. [1]

Ebu Basir, İmam Ebu Abdullah Cafer b. Muhammed'den (a.s) şöyle rivayet eder: "Fatıma (s.a), Peygamberimizin (s.a.a) doğumunun (milâdının) kırk beşinci senesinin cemaziyülâhır ayının yirminci gününde dünyaya geldi. Mekke'de sekiz yıl, Medine'de ise on yıl kaldı. Babasının ölümünden yetmiş beş gün sonra, Hicret'in on birinci senesinin cemaziyülâhır ayının üçüncü gününe denk gelen salı günü vefat etti." [2]

Hz. Fatıma'nın (s.a) İsimleri:

Sıddıka: çok tasdik eden demektir. Hz. Fatıma (s.a) babasının sözlerini tasdik eder, onları davranışlarıyla da doğrulardı. Sözlerini eksiksiz yerine getirirdi.

O, es-Sıddıkatu'l Kübra idi. Torunu İmam Sadık'tan (a.s) da rivayet edildiği gibi, asırlar onun marifeti ekseninde dönerler. [3]

Mübareke: Ondan çok hayır kaynaklandığı için bu ismi almıştır. Kur'an onu Kevser diye isimlendirir. Bunun nedeni de Hz. Peygamber'in (s.a.a) soyunun onun aracılığıyla devam etmesidir. O, tertemiz imamların anasıdır. O, Resul-i Ekrem'in (s.a.a) temiz zürriyetinin anasıdır. İşte bu soyun çokluğu ki Muhammedî risaleti savunmuş, zalimlere ve sapmışlara karşı direnmenin yükünü üstlenmiş bir zürriyettir çok hayır demektir ya da Allah'ın, Resul'üne verdiği çok hayrın en önemli göstergelerinden biridir. Nitekim Kevser Suresi'nde buna değinilir.

İbn-i Abbas, Hz. Peygamber’in (s.a.a) şöyle dediğini rivayet eder: "Kızım Fatıma beşerî bir huridir. Hayız kanı görmez, Allah onu ve sevenlerini ateşten koruduğu için "Fatıma" adını almıştır." [4]

Hz. Resulullah (s.a.a) bir diğer hadiste de şöyle buyuruyor: "Fatıma, insan hurilerdendir. Cenneti özlediğimde, onu öperdim." [5]

Enes b. Malik'in annesi şöyle der: "Fatıma, on dördünde ay gibiydi. Ya da bulutların altından çıkan güneş gibiydi. Kızıla çalan bir beyazlığı vardı. Saçları simsiyahtı. İnsanlar içinde Resulullah'a (s.a.a) en çok benzeyen oydu." [6]

Tâhire: Her türlü kirden ve pislikten arındığı için "Tâhire" lakabı verilmişti. İmam Muhammed Bâkır'dan (a.s) da rivayet edildiği gibi, hayatının hiçbir gününde hayız ya da loğusalık kanı görmemiştir. [7]

Nitekim Kur'ân-ı Kerim, Tathir Ayeti'nde onun her türlü kirden temizlenmiş olduğuna tanıklık etmiştir.

Raziye - Merziye: Hz. Fatıma'nın (a.s) bir lakabı da "Raziye", bir diğeri de "Merziye"dir. çünkü o, kendisi için takdir edilen dünyanın acılarına, zorluklarına, musibetlerine ve bunlardan dolayı alacağı sevaba razıydı.

Kur'ân-ı Kerim'in İnsan Suresi'nde haber verdiği gibi, Rabbinin katında razı olunmuş biriydi. Rabbi, onun çabasından razı olmuş ve onu en büyük korkudan emin kılmıştı. O, haklarında: "Allah onlardan razıdır, onlar da Allah'tan razıdırlar." [8] buyurulanlardan biridir. Rabbinden çok korktuğundan kuşku yoktur; onun hayatı bunun tanığıdır.

Muhaddese: Meleklerin konuştuğu kimse demektir. Melekler (peygamber olmadıkları hâlde) İmran kızı Meryem, Musa'nın annesi ve İbrahim'in karısı Sara ile konuşmuşlardı.

Hz. Resulullah (s.a.a) ona, "Ümmü Ebîha" yani, "Babasının Anası" künyesini takmıştı. Bu, onun değerine, saygınlığına yönelik bir işaretti. çünkü hiç kimseyi, Peygamberimiz, onu sevdiği kadar sevmiyordu. Hiç kimse Peygamber yanında onun derecesine ve konumuna yetişememiştir. O da bir anne şefkatiyle Peygamber'i gözetiyordu.

Onun hakkında "Ümmü'l Eimme" (İmamların Anası) künyesi de kullanılmıştır. çünkü bütün İmamlar onun neslinden gelmiştir ve İmam Mehdi (a.s) de onun soyundandır. [9]

--------------

[1]- Tezkiretu'l Havas, Abdurrahman b. Cevzî, s.306, Nazmu Düreri's-Sımteyn, Muhammed b. Yusuf el-Hanefî, s.175; Zehairu'l Ukba, Taberî, s.62; Makatilu't-Talibiyyin, Ebu'l Ferec el-İsfahanî, s.30; şiî kay-naklar: İbn-i Şehreaşub 3/357, Usul-u Kâfi, Kuleynî, 1/458, Biharu'l Envar, 43/6-9.

[2]- Delailu'l İmame, s.10

[3]- Biharu'l Envar, 43/105; el-Menakıb, 3/233

[4]- Tarih-i Bağdad, 12/331, Hadis no: 6772; Kenzü'l Ummal, 12/109

[5]- Tarih-i Hatib el-Bağdadî, 5/87; el-Gadîr, 3/18

[6]- el-Müstedrek, Hâkim, 3/161

[7]- Biharu'l Envar, 43/19

[8]- Mâide, 119

[9]- Yenabiu'l Mevedde, 2/83; Muntahabu'l Eser, s.192; Kenzü'l Ummal, 12/105.