Hz. Fatıma (s.a), değerli eşi İmam Ali (a.s) ile olan aile hayatında, her zaman açık bir çehre ile, güler bir yüzle, tebessümle ve zaman zaman latife ve şaka ile karşılık verirdi. [1] Böylece sevgili eşinin gönlündeki gam ve kederin tozunu siler, ev ve aile ortamını tazelik, neşe ve canlılıkla doldurur; tekdüzelik ve yorgunluktan uzak bir hale getirirdi.

Onun sevgi dolu davranışları ve fertler ile olan tatlı ünsiyeti, daha ilk karşılaşmada onları kendisine çekiyor, Zehrâ-yı Marziyye’ye (s.a) karşı bir tür sevgi ve bağlılık doğuyordu. Hz. Peygamber Efendimizin (s.a.a) eşi Ümmü Seleme şöyle anlatır:

“Hz. Resulullah (s.a.a) ile evlendikten sonra, kızları Fatıma’nın (s.a) işlerini üstlendim; ancak Allah’a yemin ederim ki o, sosyal adap, ahlâkî yöntemler ve hayat bilgisi konusunda benden çok daha üstün ve her meselede daha bilgiliydi.” [2]

Bir gün bir kadın Hz. Zehrâ’nın (s.a) huzuruna gelerek şöyle dedi: “Yaşlı bir annem var ve namazla ilgili bazı meselelerde soruları bulunuyor. Bu konuların hükümlerini öğrenmek üzere beni size gönderdi.”

Hz. Fatımatüz-Zehra (s.a) şöyle buyurdu:

“Sor.”

Bunun üzerine kadın pek çok mesele sordu ve birer birer cevap aldı. Onun sorularının sayısı on adet olunca, utandı; yüzünde mahcubiyet belirtileri belirdi ve şöyle dedi: “Ey Allah Resûlü’nün (s.a.a) kızı! Sizi daha fazla zahmete sokmam doğru değildir.”

Hz. Fatıma (s.a) ise açık bir yüz ve güzel bir ahlâkla şöyle buyurdu:

“Yine gel ve ne soracaksan sor. Acaba bir kimseyi ağır bir yükü dama çıkarması için ücret karşılığı kiralanırsa ve karşılığında yüz bin dinar altın alırsa, bu iş ona ağır gelir mi?”

Kadın şöyle cevap verdi: “Hayır, asla! Bu kadar büyük bir ücret karşısında kim yorgunluk hisseder ki?!”

Bunun üzerine Hz. Fatıma (s.a) şöyle buyurdu:

“Ben cevap verdiğim her meseleye, yeryüzü ile Arş arasındaki mesafeden daha fazla inciler ve mücevher karşılık sevap alıyorum. O hâlde bu işin bana ağır gelmesi nasıl düşünülebilir?”

Ardından babası Hz. Resulullah’tan (s.a.a) ilmin ve âlimin yüce değerine dair etkileyici bir hadis aktardı. Böylece o kadın, büyük bir sevinç ve gönül huzuru içinde Allah Resûlü’nün (s.a.a) kızıyla vedalaştı. [3]

Güler yüzlülüğün ve güzel ahlâkın tüm erkekler ve kadınlar —özellikle de gençler— üzerindeki mucizevî etkisi, Hz. Fatımatü’z-Zehrâ’nın (s.a) değerli sözünde açıkça görülmektedir. O, şöyle buyurmuştur:

“Müminin yüzüne karşı gösterilen güler yüzün karşılığı, cennettir; düşmanlık eden inatçı kimsenin yüzüne karşı gösterilen güler yüzün karşılığı ise, sahibini cehennem azabından korur.” [4]

Bu yüce hakikate gönülden iman etmek, Hz. Fatıma’yı (s.a) İmam Ali (a.s) ile şakalaşmaya sevk ederdi. Nitekim Hz. Fatıma (a.s), küçük yaştaki Hüseyin’i (a.s) kucağına alıp okşarken şöyle buyurmuştu:

“Ey Hüseyin! Sen benim babama benziyorsun; kendi baban Ali’ye benzemiyorsun.” [5]

İmam Ali (a.s), eşinin bu sözleriyle yüzünde neşenin esintisi dolaşır ve tebessüm ederdi.

------------

[1]- Merhum Allâme Meclisî, Bihârü'l-Envâr, c. 43, s. 45 ve 75.

[2]- Bihârü'l-Envâr, c. 43, s. 10.

[3]- Bihârü'l-Envâr, c. 2, s. 3.

[4]- İmam Hasan Askerî’ye (a.s) Nispet Edilen Tefsir, s. 354; Kitâbü’l-Avâlim, c. 11, s. 628; Bihârü'l-Envâr, c. 72, s. 401 ve c. 75, s. 401.

[5]- İbn Şehrâşûb, Menâkıb, c. 3, s. 389; Fezâilü’l-Hamse mine’s-Sihâhi’s-Sitte, c. 3, s. 21; Bihârü'l-Envâr, c. 43, s. 286.