Bismillahirrahmanirrahim

Bir imam için, halkın arasında olmak ile inzivaya zorlanıp evinde oturmak arasında hiçbir fark yoktur. Zira imamet de peygamberlik gibi Allah vergisi bir makamdır ve insanlar kendi reylerine uyarak kafalarına göre birine biat edemezler. Biat etseler bile, biat ettikleri bu kişi sırf bu biat ile imamlık vasfını kazanamaz.

İktidarı gasp edip Ehlibeyt'in (a.s) hakkını çiğneyenler, hâlâ İmam'ın (a.s) üstün makamına imreniyor ve gerçekte Ehlibeyt İmamlarına (a.s) ait olması gereken hilafet ve iktidar gücünü ellerinde tutabilmek için her vesileye başvurup, akla gelmedik cinayetler işlemekten çekinmiyorlardı.

İmam Bakır’ın (a.s) imamet döneminin bir kısmı, Emevî sultanı Hişam b. Abdülmelik'in zulüm iktidarı devrine rastlar. Diğer zalim Emevî sultanları gibi Hişam da biliyordu ki, zahirî hilafet ve iktidarı gasp ve zorbalıkla ele geçirmiş olsalar da, halkın gönlündeki tahtı asla ele geçiremeyecek ve Hz. Resulullah'ın (s.a.a) mübarek Ehlibeyti'nin (a.s) gönüllere taht kurmasını engelleyemeyeceklerdi.

Ehlibeyt İmamlarının (a.s) manevî ve ilmî büyüklüğü karşısında kimi zaman düşmanları bile saygıyla eğiliyor ve onlara duydukları hayranlığı gizleyemiyorlardı.

Bir hac mevsiminde Hişam, hac ziyaretinde bulunuyordu. İmam Bakır’la (a.s) oğlu İmam Sadık (a.s) da hacılar arasındaydı. Bir gün İmam Sadık (a.s) hacıların toplandığı çok büyük bir kalabalığa hitaben yaptığı bir konuşmada şöyle dedi: Muhammed'i (s.a.a) hak üzere gönderen ve bizi onunla onurlandıran Rabbimize hamdolsun! Biliniz ki biz Ehlibeyt, Allah'ın yarattıkları arasında seçilmişler olup, O'nun yeryüzündeki temsilcileri ve halifesiyiz. Bize itaat eden kurtuluşa erer; bize karşı çıkan helâk olur!

İmam Sadık (a.s) daha sonra bir toplantıda şunları anlatmıştı: Benim bu konuşmamı Hişam'a iletmişler; bize karşı orada hiçbir tepki göstermemiş ve Şam'a dönmüş. Biz de o sırada Medine'ye dönmüştük. Medine'deki valisine, babamla beni hemen Şam'a göndermesini emretti.

Şam'a ulaştığımızda Hişam, kasten bizi üç gün bekletti ve sarayına almadı. Dördüncü gün bizi aldılar. Hişam tahtta oturmuş, etrafındaki dalkavuklarının ok talimini seyrediyordu. Babamı görünce ona adıyla hitap ederek: "Gel, kendi kabilenin büyükleriyle sen de ok at bakalım!" dedi.

Babam: "Ben yaşlandım, ok atma zamanım geçti. Beni mazur gör!" diye karşılık verdi.

Ama Hişam ısrarından vazgeçmeyip yemin etti ve babamı ok attırmadan bırakmayacağını söyleyerek yanındaki ihtiyar Emevî'den, yayını babama vermesini istedi.

Babam büyük bir yay aldı ve oku yerleştirip attı. İlk ok tam hedefe isabet etmiş, herkes şaşırmıştı. İkinci bir ok alıp yayına yerleştirdi; yayı çekip bıraktı ve ikinci ok, birinci oku ortasından ikiye bölerek tam hedefe sapladı. Oradakiler hayret dolu sesler çıkarıyor, herkes: "Nasıl olur?! Pek yaman atıcıymış!" diyerek babamı övüyorlardı. Babam tam dokuz ok attı ve attığı her ok, bir öncekini yararak hedefe saplandı. Dokuzuncu okta Hişam kendisini tutamayarak heyecanla yerinden fırlayıp: "Bravo Ebu Cafer!" dedi, "Sen Arap'ın da, acemin de en usta okçusuymuşsun! Ok atamayacak kadar yaşlandığını nasıl söylersin sen?!"

İşte bu sırada Hişam, babamı öldürtmeye karar verdi. Başını öne eğip düşünmeye başladı. Biz de önünde öylece durmuş bekliyorduk. Bekleyiş uzayınca babam öfkelendi; öfkelendiğinde göğe bakar, öfkelendiği belli olurdu. Hişam, babamın öfkelendiğini görünce, hemen ayağa kalkıp bize yaklaştı ve babamı kucaklayıp iltifatlarla tahtının sağına oturttu. Babama iltifatlar yağdırarak: "Kureyş senin gibi bir büyüğü olduğu sürece Arap'a ve aceme karşı iftiharla övünebilir!" dedi, "Aferin doğrusu! Böylesine mükemmel atıcılığı kimden, ne zaman öğrendin sen?"

Babam: "Bilirsin her Medineli biraz ok atmasını bilir; gençliğimde ben de atıcılıkla biraz uğraştım ve sonra bıraktım. O günden bu yana ilk ok atışım oldu bu!" dedi. Hişam: "Kendimi bildim bileli böyle usta bir atıcı görmedim doğrusu! Ve hatta yeryüzünde bu sanatta senden daha usta biri olabileceğini sanmıyorum! Oğlun Cafer de senin gibi ok atabiliyor mu?!" dedi.

Babam dedi ki: "Biz Ehlibeyt'e mükemmellik miras kalmıştır! Allah'ın Resulü'ne indirdiği ve 'Bugün size, dininizi kemale erdirdim, üzerinizdeki nimetimi tamamladım ve size din olarak İslâm'ı seçip beğendim.' [1] buyurduğu kemal ve tamlıktır bu. Bilesin ki, bu işlere tamamen vâkıf olan biri yeryüzünde daima vardır ve yeryüzü böyle birinden hiçbir zaman mahrum olmayacaktır!" Bunları duyan Hişam'ın gözleri öfkeyle büyümüş, suratı öfkeden kıpkırmızı kesilmişti. Başını öne eğip kendisini kontrol etmeye çalıştı ve sonra başını kaldırıp: "Biz ve siz Abdumenafoğulları'ndan olduğumuza göre soyca eşit değil miyiz?" diye sordu.

İmam: "Evet. Ama Allah-u Teâlâ, başkalarına vermediği bazı özellikleri bize verdi!" buyurdu.

Hişam: "Allah, Peygamber'i Abdumenafoğulları'ndan ve siyahı-beyazıyla bütün insanlar için göndermedi mi? Bizim Peygamber'den sonra artık peygamber gelmeyeceğine ve siz (Ehlibeyt) de peygamber olmadığınıza göre bu ilim nasıl size miras kalabilir?!" dedi. İmam (a.s) şöyle cevap verdi: "Allah-u Teâlâ, Kur’an-ı Kerim'de Hz. Resulullah'a (s.a.a): 'Sana vahiy inmeden, Kur’an okumak için dilini oynatma.' buyurmaktadır.[2] Bu ayette de açık bir şekilde belirtildiği üzere Peygamber'in (s.a.a) dili tamamen Allah'ın emrindedir. İşte bu dilin sahibi, başkalarına vermediği bazı özellikleri bize vermiş ve bu nedenle kardeşi Ali'ye (a.s) öyle sırlar vermiştir ki, onları ondan başkasına söylememiştir. Nitekim yüce Allah, Kur’an’da Peygamber'e (s.a.a): 'Sana vahiy edilen şeyler ve senin sırlarını, duyup öğrenen bir kulak vardır.' buyurmaktadır. Peygamber (s.a.a) de Ali'ye (a.s): 'Allah'tan, bunun senin kulağın olmasını dilerim.' buyurdu. Ali (a.s) de Kûfe'de yaptığı bir konuşmada şöyle diyor: 'Resulullah (s.a.a) bana ilmin bin kapısını açtı ki, her birinden bin kapı daha açıldı bana.' Yüce Allah nasıl sevgili Peygamber'ine (s.a.a) özel bazı kemaller verdiyse, Peygamber (s.a.a) de Ali'yi (a.s) seçip kimseye öğretmediği şeyleri öğretti ona. Bizim ilmimiz işte o kaynaktan gelir ve bu mirası alan sadece bizleriz, bizden gayrisi değil!"

Hişam: "Ali gaybı bildiğini iddia ederdi." dedi, "Oysa Allah gaybın ilmini kimseye öğretmiş değildir!" Babam da: "Yüce Allah, Peygamber'ine (s.a.a) öyle bir kitap gönderdi ki, geçmiş ve gelecekteki her şey, kıyamete kadar vuku bulacak her şey onda beyan edilmiştir. Nitekim Kur’an’da: 'Sana, her şeyi beyan edip açıklayan bir kitap indirdik.' [3] buyrulmaktadır. Yine bir başka ayette: 'Her şeyi kitapta apaçık belirttik.' [4] denilmekte. Bir diğer ayette ise: 'Bu kitapta açıklayıp belirtmemiş bulunduğumuz hiçbir şey yoktur.' [5] buyrulmaktadır. Allah-u Teâlâ, Resulü'ne (s.a.a), Kur'ân'ın bütün sırlarını Ali'ye (a.s) öğretmesini emretti ve bu nedenle de Resulullah (s.a.a) ümmetine: 'Ali, yargıda hepinizden bilgedir.' dedi!" cevabını verdi.

Hişam susmuş ve söyleyecek söz bulamamıştı... Ardından İmam (a.s) saraydan ayrıldı.[6]

-----------------

[1]- Mâide, 3.

[2]- Kıyâmet, 16.

[3]- Nahl, 89.

[4]- Yâsîn, 12.

[5]- En'âm, 37.

[6]- Delailu'l-İmamet, Şiî olan Taberî, s.104–106.