Hz. Fatıma'nın (a.s) nur kaynağı hayatını daha değerli kılan özellik ve ilginçliklerden biri de, Peygamber efendimizin (s.a.a) ona duyduğu vasıf ötesi sevgiydi. Aslında bu vasıf ötesi sevgi, Allah Resulü'nün (s.a.a) yaşamındaki ilginç noktalardan da birini oluşturmaktadır.

Hz. Peygamber'in (s.a.a) en yüce insan, şanı yüce Allah'a en yakın kul, hayatın her alanında hakkın ölçüsü, adalet ve dengenin simgesi olduğuna, sünnetine[1] ve de Allah'ın kitabının açık vurgusuna: "Ve kendi dileğiyle söz de söylemedi. Sözü, ancak vahiy edilen şeyden ibarettir."[2] dikkat edilecek olsa, Hz. Fatıma'nın (a.s) manevî makamının yüceliği daha iyi anlaşılacak ve masum önderlerin, "Fatıma masumlardan biridir ve semavî fertler zümresindendir." buyruğu daha iyi algılanacaktır.

Allah Resulü'nün (s.a.a) Hz. Fatıma'dan (a.s) başka kızları olmasına rağmen ve de Allah Resulü (s.a.a) ailesine, akrabalarına ve hatta yabancılara karşı çok şefkatli ve güzel davranışlı olmasına rağmen, Hz. Fatıma'ya (a.s) duyduğu özel sevgisi tamamen hissedilmekteydi. Ayrıca çeşitli fırsatlarda bu sevgisini insanların yanında açıkça dile getiriyor ve buna vurgu yapıyordu.

Allah Resulü'nün (s.a.a) bu açıklama ve tekitleri, Hz. Fatıma (a.s) ve ailesinin yaşantısının İslâm'ın kaderiyle bağlantılı olduğunu ve de Allah Resulü'nün (s.a.a) Hz. Fatıma'ya (a.s) olan özel sevgisinin sadece bir baba ve aziz kızı arasındaki sevginin ötesinde olduğunu gösteren bir belgedir. Allah Resulü'nün (s.a.a) Hz. Fatıma'ya (a.s) olan bu özel sevgisi, bir toplumun hayatî konularıyla, bir ümmetin geleceğiyle ve de Müslümanların önderlik ve imameti hususundaki ilâhî emirlerle tam bağlantılı oluşundan kaynaklanıyordu. Şimdi Allah Resulü'nün (s.a.a) Hz. Fatıma'ya (a.s) olan özel sevgi ırmağından örnekler sıralayacak ve bunlardan ders çıkarmaya gayret edeceğiz:

1- Allah Resulü (s.a.a) bir yolculuğa çıkmak istediği zaman en son Hz. Fatıma (a.s) ile görüşür, yolculuktan döndüğünde de herkesten önce Hz. Fatıma'yı (a.s) görmeye giderdi.[3]

2- İmam Muhammed Bakır (a.s) ve İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle rivayet etmişlerdir: Resulullah (s.a.a) her zaman uyumadan önce Fatıma'nın (a.s) yanağından öper; yüzünü onun göğsüne koyar ve onun için dua ederdi.[4]

3- İmam Cafer Sadık (a.s), Hz. Fatıma'dan (a.s) şöyle rivayet eder: "Peygamber'i, kendi aranızda birbirinizi çağırır gibi çağırmayın. ('Ey Allah Resulü!' diye hitap edin)."[5] ayeti indikten sonra ben, Allah Resulü'ne (s.a.a) "baba" kelimesiyle hitap etmekten çekiniyor ve "Ey Allah Resulü!" diyordum. İki-üç defa böyle hitap etmiştim ve Allah Resulü (s.a.a) de bir şey dememişti. Bir defasında Allah Resulü (s.a.a) bana dönerek şöyle buyurdu: "Ey Fatıma! Bu ayet ne senin hakkında, ne de senin ailen ve neslin hakkında inmemiştir. Sen bendensin ve ben de senden. Bu ayet, kendini büyük gören ve ululanan Kureyş'in zalim ve kabaları hakkında inmiştir. Sen bana yine 'baba' de; çünkü bu, kalbe canlılık getirir ve Allah'ı daha çok razı eder."[6] 

4- Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyururdu: Fatıma benim tenimin paresidir; onu sevindiren beni sevindirmiştir; onu üzen beni üzmüştür ve beni üzense, Allah'ı. Benim yanımda insanların en değerlisi Fatıma'dır. [7]

5- Ve de şöyle buyuruyordu: ...O, benim tenimin paresidir; benim bedenimdeki kalbim ve ruhumdur. Onu üzen beni üzmüştür ve beni üzense, Allah'ı. [8]

6- Amir-i Şa'bî, Hasan-ı Basrî, Süfyan-ı Sevrî, Mücahit, İbn Cübeyr, Cabir b. Abdullah-ı Ensarî, İmam Muhammed Bakır (a.s) ve İmam Caferi Sadık (a.s) Hz. Resulullah'tan (s.a.a) şöyle rivayet etmişlerdir: Kuşkusuz Fatıma, tenimin paresidir; onu öfkelendiren, beni öfkelendirmiş olur. Buharî de bu hadisi Musavver b. Muhrime'den nakletmiştir. Cabir'in rivayeti ise şöyledir: Fatıma'ya eziyet eden kimse, kuşkusuz ki bana eziyet etmiş olur ve bana eziyet eden ise, şüphesiz ki Allah'ı gazaplandırmış olur.

Benzer içerikli hadisler, Ehlisünnet'in meşhur âlimlerinin kitaplarında da aktarılmıştır. Bu hususta, Müslim'in Sahih ve Ebu Nuaym'ın “el-Hilye” adlı kitaplarına müracaat edilebilir.[9]

7- Hz. Peygamber (s.a.a) Hz. Fatıma'nın (a.s) elinden tutarak dışarı çıktığı bir hâlde şöyle buyurdu: Onu tanıyan tanıyor; tanımayan ise, bilsin ki bu, Muhammed kızı Fatıma'dır. O, tenimin paresidir; bedenimdeki kalbim ve ruhumdur. Onu üzen, beni üzmüştür; beni üzense, Allah'ı üzmüştür.[10]

8- Yine Resul-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: ...Kızım Fatıma, ilkinden sonuna dünya kadınlarının hanımefendisidir; tenimin paresidir; göz nurumdur; kalbimin meyvesidir; bedenimdeki ruhumdur ve insan şeklindeki huridir o. Fatıma, ibadet mihrabında yaratanının huzuruna çıktığı zaman, yıldızların yeryüzü sakinlerini aydınlattığı gibi, onun nuru da gökyüzündeki melekleri aydınlatır. Aziz ve yüce Allah meleklerine: "Meleklerim! Kullarımın hanımefendisi olan Fatıma kuluma bakın; huzurumda durmuş ve bana olan gönül saygısından nasıl da titrediğini görün. Bana kulluk etmek için kalbiyle yönelmiştir. Şahit olun ki ben, onun yolunu izleyenleri cehennem azabından azat ettim." buyurur.[11]

---------------

[1]- Hz. Resullulah'ın (s.a.a) söz, davranış ve hatta takrirleri bile dinî belge ve fıkhî dayanaktır. Bu nedenle de Kur’an-ı Kerim gibi kıyamete kadar ümmetin amelleri için örnek ve kaynaklık teşkil etmektedir.

[2]- Necm, 3-4.

[3]- Biharu'l-Envar, c.43, s.39-40; Keşfu'l-Gumme, c.2, s.6; Menakıb, c.3, s.113.

[4]- Biharu'l-Envar, c.43, s.42; Şehraşub, Menakıb, c.3, s.114.

[5]- Nûr, 63.

[6]- Biharu'l-Envar, c.43, s.32-33; Menakıb, c.3, s.102; Beytü'l-Ahzan, s.19.

[7]- Biharu'l-Envar, c.43, s.39; Şehraşub, Menakıb, c.3, s.112; Beytü'l-Âmal, s.160.

[8]- Keşfu'l-Gumme, c.2, s.24.

[9]- Biharu'l-Envar, c.43, s.39; Şehraşub, Menakıb, c.3, s.112; Keracekî, Kenzu'l-Fevâid, s.360; Şeyh Müfid, Fusulu'l-Muhtare, s.57.

[10]- Keşfu'l-Gumme, c.2, s.24.

[11]- Şeyh Saduk, el-Emali, s.99-100; Beytü'l-Ahzan, s.31; Biharu'l-Envar, c.43, s. 172-173.