İmam-ı Zaman’ın (a.f) Kutlu Doğumu

Hicrî 255 yılı Şaban ayının on beşinci gecesinde, Hakîme Hatun, İmam Hasan Askerî’nin (a.s) evine gitmişti. Güneşin batmasına yakın geri dönmeye karar verdiğinde, İmam Hasan Askerî (a.s) ona, o geceyi orada geçirmesini söyledi; zira Hz. Mehdi (a.f) dünyaya gelecekti.

Hakîme Hatun ile Nergis Hatun o gece birlikte namaz kıldılar, iftar ettiler ve ardından istirahate ve dinlenmeğe çekildiler. Bir süre sonra Hakîme Hatun gece namazını eda etmek için hazırlandı; ancak Nergis Hatun’da doğuma dair herhangi bir belirti göremedi. Ardından Nergis Hatun da uykudan uyandı ve gece namazına başladı.

Hakîme Hatun, hâlâ bir endişe hâli içindeydi ve Allah’ın vaadini bekliyordu. Yavaş yavaş şüphe ve tereddüt kendisini saracak gibi olduysa da İmam Hasan Askerî (a.s) onu bu durumdan alıkoydu. Nergis Hatun vitir namazında iken hâli değişti.

Hakîme Hatun şöyle anlatıyor: “Bu sırada benimle onun arasına bir perde çekildi ve artık Nergis’i göremez oldum. Çok geçmeden perde ortadan kalktı ve Nergis Hatun’u gördüm ki ondan bir nur parlıyordu. Bu nur o kadar şiddetliydi ki etrafı göremiyordum.

O esnada, yüzünü ve dizlerini yere koymuş, iki işaret parmağını göğe doğru kaldırmış bir çocuk gördüm ve şöyle konuşuyordu:

‘Şehadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur; O birdir ve ortağı yoktur. Yine şehadet ederim ki dedem Resulullah (s.a.a) Allah’ın elçisidir ve babam Emirü’l-Müminin’dir.’

Ardından kendi adına gelinceye kadar imamların adlarını birer birer saydı. Sonra şöyle dua etti:

‘Allah’ım! Benim hakkımdaki vaadini gerçekleştir. İşimi tamamla. Adımlarımı sağlam kıl ve yeryüzünü benim vasıtamla adalet ve hak ile doldur.’”

İmam-ı Asr’ın (a.f) doğumunun üzerinden 1192 yıl geçmiş olmasına rağmen, hâlâ zuhur vakti gelmemiştir. Ayetullah Behcet (r.a), o yüce zatın gaybetini ne güzel tasvir etmiştir:

Eğer gelirse, gidişimizin haberini ona verin,

Sanırım onun yanında bulunmamız nasip olmayacak.

Bunca iddiacı, bunca zuhurdan dem vuran varken,

O hâlde neden yâr gelmedi ki, uğruna feda olalım?

Yıllardır üç yüz küsur er beklenir durur,

O kadar er olamamışız ki, onun yârı olalım.