Doğumundan Peygamberliğine Kadar Hz. Muhammed (s.a.a)

1) Hz. Muhammed’in (s.a.a) Ataları (Soyu)

Hz. Muhammed’in soyu 20. ataya kadar şu şekildedir: Abdulmuttalib → Haşim → Abdumenaf → Kusayy → Kilab → Mürre → Ka'b → Luayy → Galib → Fihr → Malik → Nezr → Kinane → Huzeyme → Müdrike → İlyas → Muzar → Nizar → Mead → Adnan.

Adnan ile Hz. İsmail (a.s) arasındaki atalar konusunda görüş ayrılığı vardır. Hz. Resulullah (s.a.a) da bu kısmı kesin olarak saymamış, başkalarına da tavsiye etmemiştir.

Araplar iki büyük koldan gelir: Adnan oğulları ve Kahtan oğulları. Kureyşliler, Hz. Muhammed’in (s.a.a) 20. atası Adnan’dan geldikleri için Adnan oğulları neslinden sayılırlar.

Kureyş’in temel boyları: Mahzumoğulları, Zühreoğulları, Ümeyyeoğulları, Sehmoğulları, Esedoğulları, Haşimoğulları. Hz. Muhammed (s.a.a) Haşimoğulları boyundandır.

Abdulmuttalib’in Kişiliği

Hz. Muhammed’in (s.a.a) ataları içinde en çok tarihî bilgiye sahip kişi dedesi Abdulmuttalib’dir.

Abdulmuttalib: Çok saygı gören, Kureyş’in lideri, cömert ve basiretli biriydi. Zayıfların sığınağıydı.

Mekke toplumundaki kötü davranışlardan uzak durdu.

Ahiret ve hesap gününe inanıyordu; “İyiler ödüllendirilecek, kötüler cezalandırılacak” diyordu.

Kabile taassubuna rağmen hakka bağlıydı:

Akrabası Harb b. Ümeyye’yi öldürdüğü bir Yahudi için diyet ödenmesi konusunda zorladı.

Abdulmuttalib’in koyduğu kuralların bir kısmı İslâm tarafından da onaylanmıştır:

Şarap ve zina yasağı, hırsızın elinin kesilmesi, kız çocuklarının gömülmemesi, çıplak tavaf yasağı vb.

Tevhit Soyu (Tek Tanrı İnancı)

İmamiye ulemasına göre Hz. Muhammed’in (s.a.a) ataları Âdem (a.s) döneminden itibaren tek tanrı inancı taşıyan bir soydur; aralarında müşrik yoktur.

Hz. Resulullah (s.a.a) kendisiyle ilgili şöyle buyurmuştur: “Beni temiz erkeklerin sülbünden temiz kadınların rahmine taşıdı; hiçbir zaman şirkin çirkinliğine bulaştırmadı.”

İmam Ali (a.s) da babası ve dedesiyle birlikte Hz. İbrahim’in dinine inanıp putlara tapmadıklarını belirtmiştir.

2) Hz. Muhammed’in (s.a.a) Çocukluğu

Doğumu

Cahiliye döneminde düzenli bir takvim yoktu. Tarih başlangıcı olarak önemli olaylar kullanılırdı.

Fil Olayı çok önemli olduğu için “Fil Senesi” tarih başlangıcı sayıldı.

Hz. Muhammed (s.a.a) de Fil Senesi’nde doğmuştur.

Miladi hesaplara göre Fil hadisesi 569–570 civarı gerçekleşmiştir.

Bebeklik ve Çocukluk

Babası Abdullah, Şam dönüşü hastalanıp Medine’de vefat etti; Hz. Muhammed (s.a.a) iki aylıkken yetim kaldı.

Kur’ân, yetimliği şöyle anlatır: “Sen bir yetim iken Rabbin seni bulup barındırmadı mı?” (yetimlik vurgusu)

Anne Âmine ilk günlerde süt verdi; sonra Süveybe adında bir cariye de emzirdi.

Ardından Arap geleneğine göre Hz. Muhammed (s.a.a) çölde dadıya verildi:

Dadı: Halime Sa’diyye

2 yıl süt emzirip, 5 yaşına kadar büyüttü.

Çölde büyümenin amacı:

Temiz hava, veba gibi hastalıklardan korunma

Daha düzgün Arapça öğrenme

Hz. Peygamber (s.a.a) de bunu doğrulayarak şöyle buyurmuştur: “Benim Arapçam hepinizden daha düzgündür; çünkü Kureyşliyim ve Sa’d b. Bekiroğulları’nda yetiştirildim.”

Bazı kaynaklarda dadıların yetim olduğu için çekimser davrandığı söylenir; fakat bu görüş çok makul görülmez, çünkü:

Bebek verilirken henüz yetim değildi.

Abdulmuttalib çok zengin ve saygın bir liderdi.

Birçok kaynakta böyle bir çekimserlik belirtilmez.

1) Annesinin Ölümü ve Dedesi Abdulmuttalib’in Kefaleti

Hz. Muhammed (s.a.a) annesi Âmine Hatun tarafından Halime’den teslim alınır.

Âmine, Abdullah’ın mezarını ziyaret ve Hz. Muhammed’i (s.a.a) dayılarına götürmek için Yesrib’e gider.

Yesrib’de 1 ay kaldıktan sonra dönüşte Ebvâ denilen yerde vefat eder.

Hz. Muhammed (s.a.a) o sırada 6 yaşındadır.

Ümmü Eymen, Hz. Muhammed’i (s.a.a) Mekke’ye getirip dedesi Abdulmuttalib’e teslim eder.

Abdulmuttalib torununun bakımını üstlenir, ona büyük ilgi gösterir ve “Bu torunum büyük bir makama erecek” der.

2) Abdulmuttalib’in Vefatı ve Ebu Talib’in Himayesi

Hz. Muhammed (s.a.a) 8 yaşında dedesi Abdulmuttalib’i kaybeder.

Abdulmuttalib, Hz. Muhammed’i (s.a.a) öz amcası Ebu Talib’e emanet eder.

Ebu Talib:

Kalabalık bir aileyi geçindiren, maddî durumu iyi olmayan ama cömert ve çalışkan bir kişiydi.

Halk tarafından sevilen ve sayılan biriydi.

Hz. Muhammed’i (s.a.a) çok sever, kendi çocuklarından daha fazla korurdu.

Ebu Talib’in eşi Fatıma bint-i Esed, Hz. Muhammed’i (s.a.a) kendi çocuğu gibi büyütür.

Onun eğitiminde ve yetiştirilmesinde çok önemli rol oynar.

Hz. Muhammed (s.a.a) onu her zaman “annem” diye anmıştır.

3) Şam Yolculuğu ve Rahip Bahira’nın Kehaneti

Ebu Talib, ticaret için Şam’a giderken Hz. Muhammed’i (s.a.a) de yanında götürür.

Kervan Büsra yakınlarında bir manastırda konaklar.

Burada rahip Bahira, Hz. Muhammed’i (s.a.a) görür ve geleceğin peygamberi olduğunu anlar.

Bahira, Ebu Talib’e Hz. Muhammed’i korumasını, özellikle Yahudilerin komplolarına karşı dikkatli olmasını öğütler.

Bu olayın doğruluğu şu sebeplerle kesindir:

Kur’ân’da önceki peygamberlerin Hz. Muhammed’in geleceğini müjdelediği vurgulanır.

Kitap ehli, Hz. Muhammed hakkında bazı işaretleri bilmektedir.

Hz. Muhammed’in fiziki işaretlerinden en belirgin olanı “nübüvvet mührü” dür.

4) Hristiyanların Tarihi Tahrifi ve Bahira İddiası

Bazı oryantalistler, Bahira’nın Hz. Muhammed’e İncil ve Tevrat öğrettiğini iddia eder.

Bu iddia mantık ve tarih açısından çürüktür:

Hz. Muhammed (s.a.a) ümmiydi (okuma yazma bilmezdi).

O sırada çocuktu (12–13 yaş civarı).

Bahira ile görüşme kısadır ve bi’set (peygamberlik) ile arasında uzun zaman vardır.

Eğer öğrenmiş olsaydı, Kureyş bunu propaganda malzemesi yapardı; ama böyle bir şey yoktur.

Hz. Muhammed’in öğretileri İncil ve Tevrat’tan tamamen farklıdır; Kur’ân birçok noktada bu kitapları eleştirir.

Bazı Hıristiyanlar, Bahira’yı “Mani” veya “Manişeizm” ile ilişkilendirmiş, ancak bu iddia tarihi kaynaklarla uyuşmaz ve gerçek dışıdır.

Devam Edecek…